Ebbert is deur mekoar
Dat kinnen Ebbert zien voutstappen nait wezen, dij doar zo springerg omdele kommen, dochd' ik, en k haar geliek, want deure wuir opendoan deur Frederieke.Mor wat was der mit heur? De koeltjes in heur wangen, dij aaltied op slag teveurschien kommen as ze allóo zegt, bleven dit keer vot.
"Ebbert thuus?" vruig k, ongerust.
Ze nikde stom. Mien benaauwdeghaid wuir nog groder.
"Mor wat is der din mit hom," ruip k uut, "hai is toch nait zaik?"
Ze schudkopde, keek noar boven, en legde n vinger op lippen. "Nog schlimmer," zee ze, "hai is gans deur mekoar."
In veurkoamer zat e, votdoken in n hoge stoule, en hai keek hail nait op dou k binnenkwam.
"Moi Ebbert," zee k, "Wat is der wel mit die loos, jong?"
"t Is al n dag leden," zee hai, "en k bin der nog nait over uut. k Zai t nog aal veur mie." t Was ditmoal eerns, dat was duudlek.
"Wanneer is t gebeurd din," vruig ik, om hom aan d'loop te kriegen.
"Guster om de middag," zee e, "k Haar smörns rippetaaierd mit de jonges, en k zol snoamedags noar t Mertinikerkhof, noar Radio Noord... dus ik rie veur Vindicat langes, en bie de Kösterije de riepe op, want k goa aaltied binnendeur... zun scheen en t klokkenspul speulde krek t riedeltje van kwart veur twije... en k bin juust op haalfschaaid van toren of doar kwakt der aaine achter mie op stainen..."
"WAAT?" ruip k uut, "Bistoe doar bie west?" k Haar t ja net in kraande lezen: Man Valt Van Martinitoren.
"k Docht t eerste memint dat der n vlag of n baalke omdele soesd was," gung Ebbert deur, "k Keek achter mie en doar lag e, zo plat as n pankouke, en t was aal bloud, verschrikkelk was t." Hai rilde. "En van ale kaanten kwam volk toulopen om te kieken, dat von k ook zo vrezelk. Moage begunde mie te draaien, k mos sikkom spijen en k bin as n hoaze om toren tou reden; k heb ook nait op plietsie wacht. t Het traauwens nog n haile zet duurd eer dij der was om der n douk overhin te gooien, heurde k loater."
Onder t vertellen was e weer liekwit worden.
"k Heb op t Mertinikerkhof eerst mor n partij koppen kovvie achteroverklapt, en k heb t pas soavends loat aan Frederieke vertellen kind."
"Doe kwamst besoffen noar huus tou, noa middernacht," zee Frederieke.
"Joa," zee Ebbert, "k Haar mie n beste snee in t oor dronken." Hai vuil stil.
"Nou heb k in veurege Krödde net schreven dastoe op t goie ogenblik aaltied op t goie stee bist," zee k veurzichteg, "mor dit leek mie gain goud ogenblik, Ebbert."
"Nee," berustde hai, "mor wat dou je deraan? k Heb der haile nacht van wakker legen, k zai t nog aalweg veur mie. Vaar sekonden duurt t van eerste trans òf, hebben ze mie veurrekend. Tied genog om joe nog te bedinken."
"Tied genog," gaf k tou, "mor wel te loat."
Ebbert trok kop tussen scholders, en zee niks. Zo zatve n zetje bie mekoar, en luusterden noar t gehoamer en geklop van boeten. Tegen Ebbert over wazzen d'huzen votbroken en wie haren n wieds uutzicht op d'Harmonie en baauwpudde dernoast. Wat was t toch n wonderlieke figuur, miemerde k. Op Ebbert roakte je nooit uutkeken.
"t Is toch singelier," begunde k weer, "dastoe aaltied zokse akkefietjes omhans hest. Hou zat dat ook weer doudestieds, dou Hendrik de Vries in n greppel valen was in t Hoarenerbos, dij haarstoe toch ook vonden?"
"Ikke nait," verbeterde Ebbert mie, "kinder kwammen op mie òf, en zeden: Meester, der ligt n hail vrumd mannechie in n sloot. Hendrik was dou al sikkom negenteg. Mor dat ligt nog aaltied gevuileg, want dou bin k mit kinder zo tou school uutlopen en dat is mie nait in daank ofnomen."
"Joa, wàs den," kwam Frederieke verontwoardegd, "Haarst din zeggen most: Oh, n mannechie in sloot, mooi liggen loaten!!"
"Hai kon ook nait meer proaten, hai was al hailemoal verstiefd van ellinde," zee Ebbert, "n Joar of wat leden was t, dou k nog lesgaf."
Doar herinnerde k mie nog wel t ain en aander van.
"Mor," en Ebbert was mie mit zien gedachten al weer n slag veur, "k dink toch dat t op n bepoald memint hail belangriek is davve d'vinger aan de pols holden."
"Doar zegstoe n woar woord, Ebbert," zee k, en in mien verbeelden zag k d'haile Krödde-redaksie zitten, aalmoal mit n vinger aan de pols.
Hai leefde wat op. "Vinst ook nait? Doar bin ik leste tied hail slim mit bezeg, en k heb der alderdeegs n gedicht over schreven." Hai laangde mie n vellechie tou:
- BINNENWAARK
- Olmoods, olmoods, olmoods,
Nijmoods, nijmoods, nijmoods,
Olmoods is nait nijmoods,
Nait t nijmoodse olmoods.
t Olmoodse is geliek nijmoods
En t nijmoodse olmoods.
Zuik t in naargenswoar,
Zuik minder in t roaden- Binnen bouken
Boeten bouken
waarken soamen- veur dat aine!
- Zien weerde is om te laggen
NEEM t din nait eernsachteg.- Ebbert Venemoa Gzn.
"En?" vruig Ebbert Gzn. vol spannen.
"Móóói," zee k mit n laange uuthoal,
"hail mooi."
"Eérlieks?" ruip e bliede, en sprong in t inde,
"Zel k die ais gaauw kovvie moaken?"
"Eerlieks," verzekerde k hom, zo plechteg meugelk, en
"...mor woar gaait t over?" haar k nog vroagen wild, mor Ebbert
ston al in keuken, en luit floitend n kedel vol wotter stromen.
Ik keek Frederieke aan, en inains wazzen doar de koeltjes.
Biewaarkt op 21-04-06